صفادل/خدابخش
خدابخش صفادل

🔸 فرزندعلی، متولد 1332،
🔸 زادگاه نیشابور، همشهری خیام و عطار نیشابوری،
🔸 کارشناس زبان و ادبیات فارسی، دبیر انجمن ادبی رابعه، معلم ادبیات.
🔸 مولف کتاب های:
1- شاعر نبودم ... چشمهایت شاعرم کرد: مجموعه غزل، 136 صفحه - چاپ 1 سال 1382.
2- فصلهای خالی از کبوتر: گزیدهی شعر امروز نیشابور، 208 صفحه - چاپ 1 سال 1383.
3- چهل حدیث از امام کاظم علیهالسلام، 48 صفحه - چاپ 2 سال 1387.
4- آبی های لال"مجموعه شعر 1386" نشرسخن گستر، مشهد.
4-ملکوت هفتم، برگردان سخنانی از امام موسی کاظم ع به رباعی1386"
5-باران را از سر سطر بنویس"مجموعه شعر"1391، نشرفصل پنجم، تهران.
و...
🔸 سراینده سرود ویژه نیشابور
🔸 برگزیده ده ها کنگره و جشنواره شعر کشوری.
🔸 بیش از پانصد نام ایرانی وپارسی را به نظم درآورده است.
--------------
🌸 گفتگو با خدابخش صفادل، شاعر نیشابوری
🔸 - خدابخش صفادل چگونه شاعر شد؟
🔸 🔸 براي اولين بار در سال 1367 توسط يكي از دوستان شاعرم به محافل ادبي كشيده شدم؛ كه تا سال 1377خيلي راضي از اين ده سال فعاليت شعريام نيستم، چرا كه زبان شعريام خيلي كهنه و سنتي بود، ولي از سال 1377 به بعد اتفاق عجيبي در زندگي و انديشهي من روي داد كه آن هم آشنايي با عزيزي بود كه تأثيري خاص بر من گذاشت و در آن تابستان حدود 80-70رمان مطالعه كردم كه پس از آن سمت و سوي كارهايم تغيير كرد و تحولي در زبان شعريام به وجود آمد.
🔸 - يك تعريف از شعر
🔸 🔸 تعريف گذشتگان اين است كه شعر كلامي موزون، مقفا و مخيل است، اما نميخواهم اين را بگويم؛ بلكه معتقدم كه شعر اتفاقي است كه در زبان و انديشهي شاعر ميافتد و يا به عبارتي گره خوردگي احساس و انديشه با بيان عاطفي و موجز است. شاعر روايتگر خود است و آن قدر صميميت بايد داشته باشد كه نتوانيم شعر را از خودش منفك كنيم.
بر خلاف شعر سنتي كه شاعر بيشتر به ذهنيات و كليات ميپرداخت، شاعر امروز از ذهن خودش ميسرايد و سراينده خودش است.
🔸 - وضعيت شعر امروز نيشابور را چگونه ميبينيد؟
🔸 🔸 شعر نيشابور جداي از شعر كشور نيست، به قول دكتر كدكني: اگر كسي كتاب شعري از سي سال پيش باز كند و بخواند، يك بيتاش هم شبيه شعر امروز نيست و يا بر عكس. زبان و بيان شعر امروز نيشابور با زبان و بيان شعر امروز كشور مطابقت دارد. خصوصاً در غزل كه بيشتر شاعران نيشابور غزلسرا هستند كه آن بيدليل نيست، و آن هم مطالعه و استفاده از نظرات و انديشههاي دوستان شاعري مانند: حسين منزوي، بهمني، قيصر امينپور، محمد سلطاني و… ميباشد. معتقدم كه شاعران نيشابور نياز به يك جهش و حركت بزرگتري دارند، بايد بيشتر دست به مطالعهي عميقتر بزند و در جا نزنند، كه اگر كسي پيدا شد و پنج سال بعد مجموعهي ديگري از شعر نيشابور را جمعآوري كرد با مجموعهي من متفاوت باشد.
🔸 - آيا در مجموعهي «فصلهاي خالي از كبوتر» كه دومين كوشش شعري شماست، اقدام به برگزيني اشعار و شاعران كردهايد يا قصد داشتهايد، تنها نام و اثري از تمام شاعران نيشابوري در اين مجموعه باشد؟
🔸 🔸 نخواستم تنها نامي از شاعران امروز نيشابور ذكر شود، من بيشتر بنا را به برگزيني گذاشتم و سعي كردم بيشتر اشعار جوان را و نه شاعران جوان، جمع كنم كه هم از نظر زبان نو باشد و هم نگاهي هنري به شعر داشته باشد. آنچه كه بيشتر معرف شعر امروز نيشابور باشد، نه شعر معاصر است، چرا كه شعر معاصر از 50 سال پيش به بعد را هم شامل ميشود. اما من فقط به شعر امروز پرداختم و حتي از جناب آقاي گرايلي نيز شعري نياوردم، چرا كه خواستم شعر امروز نيشابور باشد و از نظر زبان، انديشه و نگاه شاعرانه، امروزي باشد. همان طور ميدانيد اين كار لاجرم غلط نيست اما من تلاشم را بر اين گذاشتم كه مجموعهاي بيغلط و خوب در آيد.
🔸 - در اين مجموعه چند شاعر معرفي شدهاند؟
🔸 🔸 حدود50 شاعر را معرفي كردم و تقريباً 80 شاعر را هم كه يا پيدايشان نكردم، يا خودشان نخواستهاند در اين مجموعه باشند، را معرفي كردهام، چون اين كتاب به صورت شخصي هزينه شده ديگر تواني بيش از اين نداشتم، البته تعداد شاعران نيشابوري بيش از اين ميباشد.
🔸 - و سخن آخر...
🔸 🔸 هيچ جامعهاي روي خوشبختي را نميبيند مگر آن كه اهل قلم داشته باشد و اهل قلم هم شكل نميگيرند مگر آن كه مطالعه امري روزانه گردد.
شهریور ۱۳۸۸
--------------
🔸 «صفادل» ميهمان رهبر فرزانه انقلاب
خدابخش صفادل شاعر پيشكسوت نيشابوري در خصوص ديدار با مقام معظم رهبري اظهار داشت: در اين ديدار كه به خدمت رهبر فرزانه انقلاب رسيديم، ابتدا نماز مغرب و عشا را به امامت ايشان اقامه كرديم و شركت كنندگان در مراسم، روزه خويش را همراه با معظم له افطار كردند. سپس در حضور ايشان بيش از يكصد نفر از شاعران پيشكسوت و جوان كشور حضور داشتند كه برخي از آنها اشعار خويش را با مضامين ديني، اخلاقي، حماسي و اجتماعي قرائت كردند كه مورد اقبال رهبري و حاضران در مجلس قرار گرفت.
وي بيان داشت: در اين ديدار بيش از 15 نفر از شاعران به شعرخواني پرداختند كه اين جانب هم به نمايندگي از مردم فرهنگ مدار و شاعرپرور نيشابور نيز جزو شاعراني بودم كه به شعرخواني پرداختم.
صفادل گفت: هنگامي كه نوبت شعرخواني به من رسيد با اين بيت شعر آغاز كردم :
«به نيشابور احساسم تب چنگيز افتاده است
كه جز عطار چشمانت ندارد هيچ دارويي»
و سپس شعر اصلي را خواندم:
«رفته بوديم شبي سمت حرم يادت هست؟
خواستم مثل كبوتر بپرم يادت هست؟»
و... كه رهبر انقلاب بعد از پايان شعرم فرمودند: با اين موي سپيد، شعرتان اما جوان است و با نگاه امروزي. اين شاعر پيشكسوت نيشابوري خاطر نشان كرد: رهبر انقلاب شعر را ثروتي ملي، عظيم و پرثمر براي كشور دانستند كه بايد با ايجاد اين ثروت بزرگ، روز به روز آن را افزايش داد و براي نيازهاي كشور از آن استفاده بهتر و برتر كرد. بهترين شعراي قبل از انقلاب كه در قله شعر زمان خود بودند در عزلت و انزوا قرار داشتند و مجال ارائه شعر خود را پيدا نكردند، اما امروز به بركت انقلاب اسلامي اين ميدان براي جوانان باز است تا اشعار خود را عرضه كنند و اشعار سروده شده جوانان در مقايسه با 15 سال پيش صيقل يافته است و مضامين خوبي در آن مشاهده مي شود. صفادل تصريح كرد:سال گذشته نيز شاعر جوان و خوش قريحه نيشابوري «عليرضا بديع» به ديدار ايشان رسيده بود.
روزنامه كيهان، شماره به تاريخ 4/7/87، صفحه 11.
---------------
🔸 شعری از خدابخش صفادل بنام «او در کدام سمت جهان ایستاده بود»
مرد ایستاده بود و جهان ایستاده بود مشکی به شانه، دل نگران ایستاده بود
افتاده بود سایه دستی به روی آب حالا فرات از هیجان ایستاده بود
پایین تر از همیشه خود بود آفتاب در چشم های مرد جوان ایستاده بود
دشتی پر از سواربه او خیره مانده بود عباس در برابرشان ایستاده بود
دیگر کسی از آب سراغی نمی گرفت حتی فرات مویه کنان ایستاده بود
-یک لحظه بعد – روی زمین قد کشیده است نخلی که با تمام توان ایستاده بود
شاعر!هنوز دفتر خود را نبسته ای با ما بمان و شعر بخوان ایستاده بود
در چشم های باورمان خیره می شود او در کدام سمت جهان ایستاده بود
از عمق زخم های به جا مانده می سرود مردی هنوز دل نگران ایستاده بود
ایران زمین از دیرباز کانون تولید و نشر علم و عرصه پهناور شعر و ادب در جهان بوده است و در هر زمانی چهره تازه ای از علم و ادب در ایران زمین رخ می نمود. جای جای این خاک پرگهر خاستگاه دانشمندان و فلاسفه و شعرا و عرفایی بوده که هر کدام به تنهایی می توانستند افتخار یک کشور باشند. در این میان شهرهایی بودند که شاید سهمی بسزا از زایش و پرورش این بزرگان داشتند. در این میان اگر نگاهی به نام آوران اهل نیشابور بیندازیم خواهیم دید که این شهر زادگاه مفاخر علمی، فرهنگی و ادبی بسیاری در این سرزمین است. بزرگانی مانند فضل بن شاذان، خیام، عطار و ابوسعید ابوالخیر نام هایی هستند که هر کدام در عرصه تاریخ علم و ادب جهان کاملاً شناخته شده هستند.