سلطانیان/علی
🔸 گفتگو با عطارِ خوش ذوق نیشابوری، علی سلطانیان 🔸
نیشابور، شهری که تاریخ بر پایداری آن گواه است، هماره خاستگاه علم و ادب و عرفان بوده است. امروز نیز هرگاه در این دیار گام برمی داریم، عطر عرفان عطار و بوی خمره ی خیام را از کوچه باغ های انگور خیز آن حس می کنیم. باغ های بزرگ سطح شهر با آن عمارت های فاخر، پارک ها و فضاهای سبز، مجتمع های تجاری لوکس و … برای هر شهروند نیشابوری خوشایند است؛ اما دلنشین ترین و خاص ترین مغازه نیشابور، دکانی ست در خیابان فردوسی جنوبی، بین فردسی جنوبی ۱۱ و ۱۳ مغازه ای که آمیزه ای از مادّیات و معنویات در آن به چشم می خورد. صاحبش پیرمردی دوست داشتنی، خوش قلب و شیرین سخن است که برای گذران زندگی، چون مرادش عطار به شغل عطاری پرداخته است. چای و برنج و روغن و حبوبات و … می فروشد و زندگی می گذراند. نامش علی سلطانیان است. نیشابوریان و به خصوص همه کسبه خیابان فردوسی جنوبی ایشان را می شناسند و تکریمش می کنند.
ایران زمین از دیرباز کانون تولید و نشر علم و عرصه پهناور شعر و ادب در جهان بوده است و در هر زمانی چهره تازه ای از علم و ادب در ایران زمین رخ می نمود. جای جای این خاک پرگهر خاستگاه دانشمندان و فلاسفه و شعرا و عرفایی بوده که هر کدام به تنهایی می توانستند افتخار یک کشور باشند. در این میان شهرهایی بودند که شاید سهمی بسزا از زایش و پرورش این بزرگان داشتند. در این میان اگر نگاهی به نام آوران اهل نیشابور بیندازیم خواهیم دید که این شهر زادگاه مفاخر علمی، فرهنگی و ادبی بسیاری در این سرزمین است. بزرگانی مانند فضل بن شاذان، خیام، عطار و ابوسعید ابوالخیر نام هایی هستند که هر کدام در عرصه تاریخ علم و ادب جهان کاملاً شناخته شده هستند.