فکوهی/ناصر
ناصر فکوهی
ناصر فکوهی، انسانشناس، نویسنده و مترجم ایرانی است. وی همچنین استاد گروه انسانشناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، مدیر وبگاه انسانشناسی و فرهنگ و عضو انجمن بینالمللی جامعهشناسی و ایرانشناسی می باشد.

ناصر فکوهی که پدرش محمدعلی فکوهی تاجری نیشابوری ومادرش فاطمه عبادی، در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۳۵ دیده به جهان گشود. فکوهی در یک خانواده پرجمعیت با سه خواهر و پنج برادر به دنیا آمد. والدین وی با وجود تحصیلات اندک، بهشدت نسبت به تحصیلات فرزندانشان حساس بودند. وی که علاقه فراوانی به سینما داشت، تمام اوقات فراغتش را به تماشای فیلمها و مطالعه کتابهای هنری و سینمایی میگذراند و گاه نقد فیلم هم مینوشت که چند مورد از آنها در نشریاتی مانند مجله فردوسی منتشر شدند. دورههای دبستان و راهنمایی را در مدرسه بهشت واقع درتهران خیابانِ ابوریحان بیرونی سپری کرد. پس از آن دوره متوسطه خود را در دبیرستان هدف گذراند. او دیپلم خود را در سال ۱۳۵۳ دریافت کرد. یک سال بعد، یعنی در سال ۱۳۵۴، برای ادامه تحصیل در رشته علوم طبیعی راهی شهرساوتهمپتون شده و در کالج سنت جیمز شروع به تحصیل کرد. طولی نکشید که تغییر رشته داده، به جامعهشناسی علاقهمند و برای تحصیل به فرانسه رفت. به مدت یک سال نیز در دانشگاه هنرهای زیبای پاریس (بوزار) معماری و شهرسازی خواند. در فرانسه با ماگنولیا میرهاشمزاده که او نیز دانشجو بود آشنا شد و در سال ۱۳۵۸ ازدواج کرد. نتیجه این ازدواج ۲ فرزند شد.
او مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۳۵۹ و درجه ی کارشناسی ارشد را سال ۱۳۶۱ در رشته جامعهشناسی ازدانشگاه پاریس اخذ کرد. پس از وقفهای پنجساله، در سال ۱۳۶۶ تصمیم به ادامه تحصیلات در مقطع دکتری گرفت. رساله دکتری او «مفهوم سیاست در مزدیسنای ساسانی» در سال ۱۳۷۳ ارائه شد؛ رسالهای که چهار سال بعد، از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بهعنوان برنده جایزه پژوهشهای بینالمللی سال شناخته شد. وی بعد از بیست سال زندگی در اروپا، در سال ۱۳۷۳ به ایران بازگشت.
ایران زمین از دیرباز کانون تولید و نشر علم و عرصه پهناور شعر و ادب در جهان بوده است و در هر زمانی چهره تازه ای از علم و ادب در ایران زمین رخ می نمود. جای جای این خاک پرگهر خاستگاه دانشمندان و فلاسفه و شعرا و عرفایی بوده که هر کدام به تنهایی می توانستند افتخار یک کشور باشند. در این میان شهرهایی بودند که شاید سهمی بسزا از زایش و پرورش این بزرگان داشتند. در این میان اگر نگاهی به نام آوران اهل نیشابور بیندازیم خواهیم دید که این شهر زادگاه مفاخر علمی، فرهنگی و ادبی بسیاری در این سرزمین است. بزرگانی مانند فضل بن شاذان، خیام، عطار و ابوسعید ابوالخیر نام هایی هستند که هر کدام در عرصه تاریخ علم و ادب جهان کاملاً شناخته شده هستند.